Moskiewski Akademicki Teatr Artystyczny

Twórcą i kierownikiem MChATu był wybitny reżyser i teoretyk teatru, Konstanty Stanisławski. Szkoła Stanisławskiego i tak zwana metoda Stanisławskiego była — i tu znów widzimy jasno kontrast pomiędzy Eisensteinem a Pudowkinem — przedmiotem nieustannych ataków i drwin ze strony ówczesnej awangardy teatralnej z Meyerholdem na czele. Podczas bowiem gdy Meyerhold i inni uprawiali na scenie swoje akrobacje, wystawiali Gogola lub Ostrowskiego w supernowoczesnych dekoracjach, organizowali wielkie, na poły cyrkowe widowiska i dążyli do zburzenia przedziału pomiędzy widownią a sceną — w teatrze Stanisławskiego panował kult jak największej, realistycznej dokładności. Podstawą repertuaru MChATu były realistyczne, obyczajowe sztuki Czechowa i Gorkiego — „Czajka”, „Na dnie” i inne. Wystawiając je Stanisławski zabiegał, aby każdy szczegół dekoracji wiernie odtwarzał epokę, aktorom zaś nakazywał całkowite, idealne wcielenie się w odtwarzane postacie. Uczył ich na przykład, aby otwór sceny, zwrócony w stronę widowni, traktowali oni jak czwartą ‘ ścianę, która wprawdzie nie istnieje, ale którą należy sobie wyobrazić i zachować się wobec niej w sposób całkowicie naturalny, a więc nie zwracać na nią uwagi, stawać i siadać tyłem do niej i w ogóle zachowywać się na scenie tak, jak powinni zachowywać się bohaterowie sztuki we własnym mieszkaniu, w chwili gdy nikt na nich nie patrzy.

Stanisławski przywiązywał zasadnicze znaczenie do przeżywania roli na scenie, do czego niezbędne było, aby aktor rzeczywiście poczuł się graną przez siebie postacią. W tym celu zalecał on aktorom szereg działań fizycznych, które miały wprowadzić ich w odpowiedni nastrój psychiczny. Anegdota podaje, że w tym celu kazał on na przykład aktorowi grającemu zziębniętego wędrowca oczekiwać wejścia na scenę nie w garderobie, lecz na ulicy, aby wchodząc naprawdę odczuwał potrzebę chuchania w ręce, przytupywania nogami i rozgrzania się przy scenicznym kominku.

Szkoła Stanisławskiego wywarła ogromne wrażenie na Pudowkinie, i z chwilą kiedy po wstępnych, mniej ważnych próbach przystąpił do realizacji swego pierwszego wielkiego filmu, główne role powierzył aktorom MChATu.